Als kind ben ik een tijdje opgenomen geweest in een ziekenhuis. Tussen de muren van mijn ziekenhuiskamer voelde ik me veilig. Ik wilde er nooit meer weg. Misschien trok dat me naar mijn tweede jeugd in het AMC. Hier leerde ik meer over mezelf, en over wie ik ben in relatie tot anderen. Ik leerde …
Ik keek strak voor me uit toen ik de trein uitstapte.Twee jongens passeerden me, op een station waar zelden iemand passeert. Even later keek ik kort om. Twee onherkenbare capuchons spoten iets op de trein die net even stilstond op het tegenoverliggende spoor. Ik keek weer strak voor me uit en zocht de foto-app op …
Ik was vandaag op de opening van de allesgoed-depressie-tour. Want ik was uitgenodigd, ik woon in de expositiestad Rotterdam, ik wil elke maand iets raars doen om te kijken of ik het leuk vind. Ik vind het leuk, eng en onwennig. Met mijn depressieverleden weet ik er genoeg van, maar ik identificeer me niet met …
Ik staar naar een skyline die ik nog nooit in een appartement heb gezien, laat staan in een betaalbare. Het huis is licht en bizar groot. Het ligt acht hoog. Ik kijk over de balkonrand naar beneden, het lonkt niet als het eens heeft gedaan, maar de grond is ver. Weer binnen dwaal ik door …
Praten putte me uit toen ik nog te klein was om mijn masker te dragen. Het put me weer uit, nu ik te groot ben geworden en het masker knelt. Ik denk er soms aan, al die tijd veilig beschermd achter mijn tweede gezicht, zoekend naar een manier om te groeien naar wie ik voorhield …
Ik weet niet precies wat me zo verlamd houdt, maar de angst is terug. Hij komt elke paar weken hevig aan de deur rammelen, maar meestal is er een aanleiding. Op dit moment lijkt alles in rustiger vaarwater. Misschien is dat wel het probleem. Krijg ik een brok onverwerkte troep uit een van de lades …
We zitten op de steiger en we zeggen niet zoveel. De zon schijnt af en toe door het wolkendek heen, de bomen ruisen en een vogelkoor zorgt voor de nodige muziek. Geen geklingel van een tram, geen zwaailicht van de ambulance. De ruimte is bijna adembenemend, alsof mijn hoofd ineens is vergroot. We gaan naar …
Mijn collega durft niet op het fietspad te lopen sinds ze daar een keer is aangereden. Het is een trauma, maar niet een die ze de moeite waard vindt om te overwinnen. Ik vergeet het af en toe, dat trauma’s ontstaan met het simpele doel te overleven. Onze meeste angstreflexen zijn tamelijk bizar in onze …
Om drie uur in de nacht word ik wakker van de deurbel. Twee keer. Het kost me een paar uur en een sluiptocht door het huis om in te slapen. ‘s Ochtends belt de buurman aan. In onze berging is ingebroken. We moeten meteen in crisismodus. Politie, VVE, spoedklusjesmannen. Dan eindelijk avond. Ik kijk een …
